Kızkardeşim-mommo diye bir film var. Kültür bakanlığı tarafından izinli filmlerden. Ayrıca MEB de izinleyip, ilköğretim seviyesindeki çocuklara izletilmesini tavsiye etmiş.
Yurtdışından birçok ödül almış ama Türkiye'de hak ettiği ilgiyi görememiş bence.
Müziklerini Erkan Oğur yapmış. Annesiz kalan 2 çocuğun hayatını anlatıyor. Belirgin bir olay örgüsü ve yan hikayeleri olmayan, sıradan, iddiasız bir film gibi gözüküyor ilk başta..
Ama hikayenin ana karakteri Ayşe'nin bakışları sizi öylesine çekiyor ki içine.. Öyle sade, öyle gerçek ki.. Sonuna kadar bir çırpıda izliyorsunuz.
Didim tatili dönüşü otobüste izledim ben bu filmi. Esasında film seyretmeyi hatta türk filmlerini hiç sevmem.. Zaten bu filmi de "şöyle bi bakayım, beğenmezsem kapatırım" diyerek açtım, ama bitene kadar kopamadım. Bittikten sonra da neden bu kadar çabuk bitti diye hayıflandım..
Türklerde acaip bir kanı vardır, bir film çok ağlatıyorsa güzeldir.. Babam ve oğlum örneğinde sinema salonundan çıkan insanların gözlerindeki kızarıklıktan ve yüzlerindeki memnuniyetten hatırlarsınız.
Bu filmin bir anneyi ağlatmaması imkansız.. Ama filmin güzelliği ajitasyonundan değil-ki bence ajitasyon değildi hiçbiri-, doğallığı, mekanların çocukluğumun geçtiği yerlere olan benzerliği ve etrafımda böyle örneklerin çok oluşu filmi güzel kılan..
Mutlaka izlemenizi tavsiye ederim.